(On)dankbaar? Of gewoon lastig kunnen ontvangen?

kunnen ontvangen

Een paar weken geleden schoot dit ineens door mijn hoofd en alsof het zo moest zijn, komt het onderwerp vandaag ineens weer in mij op door een opmerking van een vriend.

Hij zei letterlijk: ”Als ik iets nieuws heb, kan ik daar heel lang blij van zijn maar als mijn dochter iets nieuws krijgt, heeft ze dat totaal niet”.

In mijn hoofd komen dan direct allemaal vragen op zoals:

‘Zegt ze dat ze niet blij of dankbaar is of interpreteer jij dat zo?’

‘Heeft ze wel de ruimte in haar hoofd om blij te zijn?’

‘Heeft ze een reden om er blij mee te zijn?’

Het is zo logisch iemands reactie aan de maatstaaf van dankbaarheid te leggen maar o zo gevaarlijk om dat dan vervolgens voor waarheid aan te nemen.

Wat maakte dat ik een paar weken geleden dacht aan het onderwerp (on)dankbaarheid.

Voor wie mij een beetje kent, weet dat ik graag dingen in huis verander en daar heel lang over kan fantaseren totdat ik het juiste plaatje in mijn hoofd heb.

Van de week was ik aan het bedenken wat er in de tv-hoek anders moest, welke speakers ik wilde hebben (welk merk dan hè?) en wat er nog ontbrak in mijn kledingkast (naar mijn idee). Met mijn volledige aandacht en voldoende tijd heb ik mij op de bank genesteld en ben ik mijn lijstje online gaan shoppen. Heerlijk vind ik dat. Van het echt op pad gaan om te winkelen kan ik overigens ook genieten maar goed daar gaat het nu even niet om.

Nadat ik mijn bestelling heb afgerond, kan ik er meteen al naar uitkijken. Elke dag hoop ik dat het geleverd wordt. Even voor de duidelijkheid ik heb niet alles in 1x besteld dus meerdere avonden op die bank gezeten om het juiste in mijn winkelmandje te stoppen.

Wat gebeurde er nu: alles wordt op dezelfde dag geleverd! Alles waar ik naar uitkeek stond ineens voor mijn neus en dan tja dan gebeurt het. Vroeger zou ik alles vlug hebben uitgepakt en het moment van blij zijn maar kort per pakketje hebben ervaren. Mijn reactie is dan oppervlakkig en dat komt niet omdat ik niet blij ben, ik heb er tenslotte naar uit gekeken, maar omdat het teveel in 1x is.

Als meisje had ik daar al last van. Niet kunnen slapen van de spanning voor mijn verjaardag, Sinterklaas of kerst. Al stuiterend ging ik door het huis de dagen voor de ‘grote’ dag en dan op de dag zelf een nogal bedeesde reactie geven op elk cadeautje dat ik ontving.

Wat heb ik daar een commentaar op gehad! En ik kon er niets aan doen! Het was gewoon te veel. Maanden zeurde ik om een andere kamer en toen ik die eenmaal had, je raadt het al. Ik hoor mijn vader nog zeggen: ”Dat kennen we van je”.

Maar ook als ik te druk in mijn hoofd ben, gespannen, gestrest of helemaal leeg, kan ik niet laten zien hoe blij of dankbaar ik ben. Inmiddels heb ik daar wat op gevonden. Ik zeg het gewoon op het moment dat iemand mij iets geeft en ik voel dat het voor mij ‘te veel’ is of ‘op het verkeerde moment’.

Hoe het dan ging met die pakketjes die allemaal op één dag kwamen? Ik heb ze dicht gelaten. De volgende dag heb ik er één uitgepakt (mijn nieuwe kleding) en ervan genoten, setjes van gemaakt en in mijn kast gehangen. Ook de overige pakketjes heb ik pas uitgepakt op het moment dat ik er helemaal klaar voor was om te genieten!

Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig. Herken je dit? Of helemaal niet?

Charlotte Veenendaal

Gastblogger

Woont vlak bij de duinen in het hart van Nederland. Is daar regelmatig te vinden om te joggen of podcasts te luisteren. Heeft een hoofd dat nooit uitstaat behalve op de tennisbaan dan draait alles om het spel en is ze rete fanatiek. Verandert ongevraagd het interieur zodat haar gezin weleens verrast wordt. Woont samen met man JanWillem, dochter Merel, zonen Olav en Dax en kat Morris. Maakt leerpakketten voor basisschoolleerlingen en verkoopt deze via haar website. Is remedial teacher en verzorgt workshops/ trainingen binnen het onderwijs.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.